Van vastleggen wat er staat, naar meten wat er beweegt, naar voorspellen wat er gaat gebeuren, en zo naar de monitoringsplannen die nu op grote dijkversterkingen worden uitgevoerd. Drie keer stond Viktor Groenewegen aan de start van een nieuw team. Wij vroegen hem hoe die lijn loopt.

Van vastleggen wat er staat, naar meten wat er beweegt, naar voorspellen wat er gaat gebeuren. Drie keer stond Viktor aan de start van een nieuw team, en steeds werd niet zijn functietitel groter maar het stuk van het vraagstuk dat hij zelf oploste.

Viktor Groenewegen in een put in Rotterdam

De inclinometer was net binnen toen Edwin Jongeneelen belde. Het apparaat lag klaar, Viktor mocht het komen halen. Edwin wist blind welke knop wanneer moest, en de uitleg die hij meegaf vat Viktor zelf nog het best samen: in principe is het een zus en zo.

Meer had hij niet nodig, want hij vond het meteen interessant. En toen stond hij daar. Een put in Rotterdam, sneeuw, min zoveel graden, vijfentwintig meter diep meten, twee heistellingen naast zich, en wachten tot het even stil was. Hij had nog nooit een inclinometing gedaan. Zestien jaar later vertelt hij er nog over.

Hij vergat de reisafstand in te vullen

Voordat Viktor bij Quattro Expertise kwam, maakte hij energielabels bij een bouwcoordinatiebureau. Toen zijn derde contractverlenging erop zat, moest hij iets anders zoeken. Dus ging hij zoeken op een vacaturesite, en daar vergat hij in te vullen hoever hij wilde reizen. Zonder dat filter kwam er een vacature uit Oosterhout voorbij, voor een functie waarvan hij het bestaan niet kende.

“Ik wist helemaal niet dat het bestond.”

In juni 2010 begon hij aan zijn eerste vooropnames. Wat daarna gebeurde, gebeurde in kleine stappen. Hij zag iemand een hoogtemeting doen, dat leek hem interessant, en kort daarna deed hij het erbij. Daarna kwamen de XYZ-metingen, de inclinometingen, de tiltmeters en de trillingsmeters. Ophangen is tot daar en toe, zegt Viktor. Je moet ze ook instellen, en leren wat ze eigenlijk doen.

Viktor Groenewegen deed zeven cursussen in zes jaar

In 2019 zat hij voor het eerst in een collegezaal, voor grondmechanica en funderingstechniek. Korrelspanning, cohesie, en voor het eerst de theorie onder wat hij in het veld al voelde. Hij haalde een 8. Daarna bleef hij terugkomen. Bronbemaling. Damwandconstructies en bouwputten. Binnenstedelijke kademuren. Heien en trillen van damwanden en funderingspalen. Zeven opleidingen in zes jaar.

Wie die reeks naast zijn werk legt, ziet iets opvallends. In 2023 deed hij uitvoeringsaspecten van dijkversterkingen, en inmiddels is hij gedetacheerd op precies dat soort projecten, waar hij meebepaalt hoe je oude en gevoelige panden in de gaten houdt terwijl er naast gewerkt wordt. Begin 2024 deed hij aanpak funderingsproblematiek, en kort daarna ging ons funderingsteam lopen. Hij begint dus niet te leren als het werk er is. Als het er is, is hij al klaar.

Als je wegrijdt, moet je het zeker weten

Alles wat hij inmiddels kan, komt bij hem terug op een regel. Als je van een locatie vertrekt, moet je zeker weten dat je meting klopt.

Dat klinkt logisch tot je thuis achter je bureau zit en twijfelt. Dan is de vraag niet of het waarschijnlijk wel goed is, maar waarom je eigenlijk twijfelt en of je iets hebt gemist. Hij had eens een sluitfout die net iets te groot was terwijl de rest van de meting keurig klopte. Terugrekenen naar de uitkomst die je hoopt is geen uitkomst. Dan doet hij een deel opnieuw, of alles.

De scheur wijst zelf de richting

In het funderingsteam staat die vraag op zijn kop. Bij een monitoringsplan meet Viktor of een gebouw gaat bewegen zolang er naast gewerkt wordt. Bij een funderingsonderzoek staat hij juist bij een pand dat al beweegt. De vraag is dan niet wat er gaat gebeuren, maar wat er is gebeurd.

Van Paul Bun leerde hij naar scheuren kijken. Een scheur vertelt namelijk zelf welke kant het op gaat. Bij een pand met een oude kelder stond die kelder dieper en op beter zand dan de rest van het huis. Alles eromheen wil dan naar beneden. De scheur liep naar achteren en was boven breder dan onder, en daarmee wist hij waar het draaipunt zat.

Daarna is de vraag of de rest van het plaatje daarop wijst, want een mooie verklaring is nog geen bewijs. Bij een quickscan meet je en doe je verder geen uitspraak. Vanaf fase 1 moet je zeggen wat je ziet, en dan komt een funderingsonderzoek uit op kleuren. Groen, oranje, rood. Juist daar begint volgens Viktor het vak.

Wij legden hem de Toren van Pisa voor. Alle criteria rood, dus die valt binnen een jaar om. De scheefstand zou vet rood zijn, zei hij, misschien wel zwart. En toch staat hij er nog. Wat je nodig hebt is de zakkingssnelheid. Zijn scheuren vlak na de bouw ontstaan en daarna honderd jaar niet meer veranderd, dan is de fundering niet bezweken. Zonder dat volledige beeld is een kleur niet meer dan een kleur.

Huiswerk aan de keukentafel

Van al die cursussen is die 8 hem het meest bijgebleven, en niet vanwege het cijfer. Zijn kinderen zagen hun vader ’s avonds met huiswerk aan de keukentafel zitten. “Dat stimuleert ook meteen thuis, dat je hard werkt en dat je kinderen dat zien.”

Zestien jaar na die put in Rotterdam schrijft Viktor de plannen die anderen uitvoeren. Staat er straks iemand ergens met een instrument in zijn handen dat hij nog nooit heeft gebruikt, dan komt de korte uitleg van hem.

De opleidingen volgde Viktor bij PAO Techniek en Management.