Bijna zes jaar geleden kwam Mick Molenaar bij Quattro Expertise binnen om een half jaartje foto’s te maken. Hij bleef, groeide door in monitoring en rondde afgelopen december zijn opleiding tot landmeter af. Eind januari stond zijn hart stil. Inmiddels staat hij weer buiten achter zijn instrument. We spraken hem over zijn vak, over angst en over het langzaam opbouwen van een nieuwe balans.

De sterkste van het stel

Op teamuitjes is het bijna een traditie. Iedereen probeert Mick op de grond te krijgen, en een voor een gaan ze zelf neer. “Ik ben altijd van het fysieke geweest,” zegt hij. “En voor mij zijn mensen allemaal gelijk.”

Zo ging Mick lang door het leven. Sterk en recht door zee. Hij nam het leven zoals het kwam, zonder al te veel na te denken over wat er mis kon gaan.

Een half jaartje dat zes jaar werd

Acht jaar werkte Mick bij een reclamebureau. Hij beplakte auto’s, hing fotobehang en bouwde beursstands. Doorgroeien kon er niet, dus hij wilde naar de politie. Tot die sollicitatie zat er een half jaar tussen, en als jonge vader kon hij niet zonder werk.

Paul kende hij van het honkbal, waar Paul coach was. Toen Mick hem over zijn plannen vertelde, had Paul een voorstel. “Hij zei: dan kan je in de tussentijd wel een half jaar voor mij foto’s komen maken.” Dat half jaar duurt inmiddels bijna zes jaar.

Van vooropname naar monitoring

Mick begon bij de bouwkundige vooropnames. Hij legde huizen vast voordat er in de buurt gebouwd werd en sprak daarbij veel bewoners. Na honderden woningen herkent hij de scheurpatronen van een wijk al bij binnenkomst.

Toch ging zijn nieuwsgierigheid een andere kant op. Wat hij toen niet wist: Paul had het monitoringteam al versterking beloofd, en die versterking was Mick. “Bij monitoring, dat paste heel goed.”

Het werk van een landmeter in monitoring

Hij ging monitoren. Waterpassen en hoogtemetingen, meetbouten en prisma’s in gevels plaatsen en XYZ-metingen waarbij hij die punten met zijn instrument aanschiet. Soms meet hij een keer voor en een keer na de werkzaamheden, soms staat hij de hele dag naast de bouw en meet hij continu. Het vak leerde hij in het veld, van zijn collega’s.

Waarom Mick landmeter werd

Na een jaar kon Mick alles meten. Knoppen drukken was hem niet genoeg. “Ik wil eigenlijk weten hoe dat ding werkt. Hoe meet hij? Wat berekent hij?” Hij zocht een cursus en het werd een complete opleiding tot landmeter, naast zijn werk.

Die opleiding veranderde hoe hij naar zijn eigen vak keek. De vragen uit de schoolbanken nam hij mee terug naar kantoor. In Bryan, die rond dezelfde tijd binnenkwam en veel wist van kalibraties, vond hij een collega om alles aan voor te leggen.

Anderhalve millimeter

Het mooiste vindt hij de dagen waarop hij meet terwijl er gebouwd wordt. Er gaat een paal de grond in, Mick staat ernaast en ziet de waardes op zijn scherm verschuiven. “Dan sta je te meten: oh shit, shit, shit. En als die paal een bepaalde diepte heeft bereikt, schuift alles weer terug. Oh goed, goed, goed.”

“Dan voel je je echt betrokken. Je kan zeggen: stop jongens, dit gaat niet goed. Of: hij beweegt weer terug, ga maar door.” Vaak gaat het om bijna niets. “Anderhalve millimeter. Eén dikke potloodstreep en daar nog tien streepjes in.”

Zijn tijd bij de vooropnames neemt hij altijd mee. “Een foto laat zien hoe een huis eruitziet, een meting laat zien of het beweegt. Daarom is de combinatie mooi.”

Eind januari

In december rondde Mick zijn opleiding af. Eind januari ging hij neer. Zijn hart stond stil. Februari bestond uit ziekenhuis in en ziekenhuis uit. De uitreiking van zijn diploma vond plaats terwijl hij daar lag.

Lichamelijk ging het na een tijd steeds beter. Het zware zat in zijn hoofd. “Je krijgt angst. Angst dat het weer gebeurt.” Boksen en judo zijn voorgoed voorbij. “Alles wat normaal was, is opeens niet meer normaal.” Ook thuis, met drie jonge kinderen. Zijn vrouw heeft hem erdoorheen gesleept, en de kinderen hielden hem in beweging.

Meting voor meting terug

De weg terug gaat met vallen en opstaan. Jezelf blootstellen aan precies de dingen waar je bang voor bent geworden. Bij Quattro Expertise krijgt hij de ruimte om dat in zijn eigen tempo te doen. “Ze bieden me alle tijd en ruimte die ik nodig heb. Ik voel geen druk.”

Inmiddels staat hij weer buiten te meten, samen met Raf Cocu. “Gelukkig mis ik het ook wel. Ik ben geen kantoortijger. Mijn werk is gewoon buiten.”

Een nieuwe balans

“Ik ben onderweg naar de oude Mick,” zegt hij. Om er meteen bij te zeggen dat hij niet zeker weet of hij daar helemaal naartoe wil. “Die heeft ook veel stress gehad.” Hij verdeelt zijn energie bewuster en kijkt alweer naar wat er op de markt komt, zoals 3D-scanners die een hele straat op millimeterniveau vastleggen. Alleen wil hij niet meer groeien ten koste van alles. “Dat groeien moet je plezier niet in de weg staan.”

Die paal schoof op diepte vanzelf terug. Bij mensen werkt dat anders, en dat weet Mick ook. Maar hij staat weer buiten achter zijn instrument, en hij ziet weer elke anderhalve millimeter. Benieuwd wat Mick en zijn collega’s precies meten? Lees meer over onze deformatiemeting.