Bij een bouwkundige opname legt Ingrid vast hoe een woning erbij staat voordat de bouw begint. Foto’s van scheuren, kieren en verzakkingen. In een appartement is ze daar in een kwartier klaar mee. In sommige huizen blijft ze langer, en dan gaat het niet meer over bouwkunde.

Ingrid Tuitman en het bed van een oude vrouw

Bij een bouwkundige opname legt Ingrid vast hoe een woning erbij staat voordat de bouw begint. Foto’s van scheuren, kieren, verzakkingen. Dat is de opdracht. In een appartement is ze er in een kwartier klaar mee.

In dat ene huis bleef ze langer. Er lag beddengoed dat verschoond moest worden en er was niemand die het deed. Dus deed Ingrid het. Bij een andere bewoner liep het anders. Die had geen boodschappen in huis. Ingrid is naar de winkel gegaan.

“Ja, sorry, ik weet dat het niet mag.”

Ze weet precies waar de prioriteit hoort te liggen. Eerst de scheuren, dan de kieren. “Maar bij mij is de persoon in huis.”

Wij zagen een spanningsveld, Ingrid Tuitman niet

Wij vroegen haar hoe ze dat combineert. De camera, de scheuren, de kieren, en tegelijk iemand aan tafel die iets kwijt wil. Haar antwoord begon met nee. Voor haar valt er niets te balanceren. Ze fotografeert en ze praat, en advies geven doet ze gewoon terwijl ze bezig is.

Wat ze niet kan, is een gesprek halverwege afkappen en weglopen. Loopt de dag daardoor uit, dan belt ze met Koen en komt er een oplossing. Tien minuten sneller klaar zijn levert niemand iets op. Iemand die merkt dat er echt naar zijn huis en naar hem is gekeken, dat werkt door. Ook nog als de bouw begint.

Waarom ze weet hoe een bouwplan voelt

Voordat Ingrid bij Quattro Expertise kwam, had ze samen met haar man Andre een kroeg in Sleeuwijk. Toen kwam het bouwplan. Het oude winkelcentrum moest wijken voor een brede school. In het nieuwe centrum was plek voor haar zaak, maar er zouden appartementen boven komen en het rookverbod was net ingevoerd. Rokende gasten op de stoep, bewoners op de eerste verdieping. Ingrid rekende het uit en trok haar conclusie.

“Wij willen niet een obstakel zijn.”

Dus ging ze zelf op zoek naar een andere plek in het dorp. Drie jaar lang. Elk voorstel dat ze bij de gemeente neerlegde kwam terug met een reden waarom het niet kon. Na drie jaar hield ze op.

Ingrid heeft aan de andere kant van een bouwplan gestaan. Niet als iemand die schade kreeg, maar als iemand die haar eigen zaak opgaf voor bewoners die er nog niet woonden. Dat neemt ze mee, elke keer dat ze aanbelt.

Ingrid Tuitman en die vijftig meter

Na de kroeg deed Ingrid schoonmaakwerk. Op een gegeven moment veertien adressen per week. Toen ging haar lijf kapot. Ze kon geen vijftig meter meer lopen.

“Dan moest ik op een elektriciteitskastje of ik moest een stoel of een bankje hebben. Dan kon ik weer verder.”

Een chirurg nam haar apart en zei dat het anders moest. Er volgde een gastric bypass. Vijftig kilo eraf. Daarna twee nieuwe knieen en een geopereerde schouder. Ze noemt zichzelf lachend een Iron woman en zegt dat iedereen het mag weten. “Ik voel me gewoon als herboren.”

Wij gaan dit redden

Toen Ingrid hier begon ging niet alles soepel. Haar laptop startte niet op. De oplaadkabel kreeg ze er niet uit. En een keer kreeg ze de auto helemaal niet aan de praat. Wat haar is bijgebleven is niet dat het misging, maar wie er kwam. “Iedereen stond voor me klaar.”

Koen zei op zo’n dag precies wat ze nodig had. “Joh Ingrid, ik geloof in jou. Wij gaan dit redden.”

Nu staat Ingrid aan de andere kant van diezelfde beweging. Hoort ze dat een collega ziek is, dan belt ze. Samen met een collega is ze betrokken bij een buddysysteem, zodat mensen die de hele dag alleen in de auto zitten elkaar toch spreken.

De dag dat ze huilend op kantoor stond

Er was een opname waar het misging. Een bewoner dacht dat ze hem kwam bedriegen en ging zo voor de deur staan dat ze er niet meer langs kon. Ingrid reed daarna niet naar huis, maar naar kantoor. Ze kreeg meteen een keuze. Naar huis, of ergens naartoe waar ze wilde zijn. Ze koos een collega in Zeeland, die haar met open armen stond op te wachten.

Haar kroegjaren hadden haar niet onvoorbereid gelaten op agressie. Maar er is een verschil dat ze zelf scherp benoemt. “Maar dan ben ik in eigen terrein.” Achter haar eigen bar stond ze op haar eigen vloer. In een portiek staat ze alleen, op andermans terrein.

Ze volgde daarna een agressietraining. Tot ze snapte dat het toneel was en dat zij degene was die bleef staan. “Ik ben ik en ik hoef niet bang te zijn.” Ze doet nog steeds opnames. Angstiger is ze niet geworden.

De vraag waar wij geen antwoord op hadden

Niet alles wat Ingrid in een huis aantreft gaat over bouwkunde. Soms zit ze aan tafel bij iemand die ziek is, soms gaat het over schulden of armoede. En soms staat ze in een kamer waar ze niet goed van wordt. Een gat in de gevel met iets ervoor geplakt, schimmel, ijskoud in de winter. Ze weet dat daar kinderen slapen. En dan rijdt ze weer weg.

“Waar kan ik dat melden? Bij wie kan ik dat melden?”

Daar hadden wij geen goed antwoord op. Een opname-expert is geen hulpverlener en wordt het ook niet. Maar wie een deur achter zich dichttrekt en denkt dat daar kinderen slapen, hoort daarmee ergens naartoe te kunnen. Dat vinden wij een mooi idee en daar gaan we mee aan de slag.

Vanavond

Vanavond loopt Ingrid met Andre door het dorp. Dat doen ze vaker nu. Twee jaar geleden haalde ze de overkant van de straat niet zonder ergens te gaan zitten. De kroeg waar ze samen achter de bar stonden is er niet meer, maar de wandeling is gebleven.

Quattro Expertise maakt deel uit van het Engius-collectief.