Onze flexibelste werkstudent heeft vijf halve dagen college en geen auto

Onze flexibelste werkstudent heeft vijf halve dagen college en geen auto. Max Jochem van Buren is twintig, zit in zijn tweede jaar International Business en doet daarnaast opnames voor ons. Hij reist met de trein, schuift met zijn dagen en bedenkt zijn oplossingen meestal al voordat wij eraan toe zijn.

We vroegen hem hoe hij het combineert. Zijn antwoord ging niet over roosters, maar over koffie.

Een onverwacht sollicitatiegesprek

“Nou, dat is een heel grappig en leuk verhaal”, zegt Max als we vragen hoe hij bij ons terecht is gekomen.

Hij werkte bij Fleetport en bracht nieuwe leaseauto’s naar hun eigenaren. Op een dag stond hij bij Koen van Loon op de stoep. “Ik netjes de auto uitgelegd”, en daarna moest hij door naar zijn volgende adres. Het was een uur met het openbaar vervoer en maar tien minuten met de auto. Koen bood hem daarom een lift aan.

“Dat vond ik fantastisch.”

Onderweg raakten ze aan de praat, en ergens tussen twee afritten zei Koen dat hij het bij ons ook eens kon proberen. “En uiteindelijk ben ik hier terechtgekomen. Superleuk.”

Gevraagd naar het verschil tussen auto’s afleveren en woningen opnemen, komt hij hiermee: “Met auto’s moet je ook foto’s maken, een rapportje opstellen en ook klantcontact. Het is eigenlijk een opname. Alleen is een bouwkundige opname net wat moeilijker en groter.”

De vraag die een werkstudent niet kan beantwoorden

Dat moeilijkere begint meestal bij de voordeur. Bewoners vragen hem wanneer het werk begint en wie het gaat uitvoeren. Dat kan hij via onze opname app opzoeken. Daarna komt bijna altijd de derde vraag: denkt u dat er schade komt?

“Dan kan ik zeggen: ja, dat kan ik helaas niet vertellen. Dat weet ik niet.”

Dat is geen ontwijking, dat is ons vak. Wij zijn onafhankelijk en leggen vast wat er nu staat, zodat de aannemer of de gemeente niet het eigen vlees hoeft te keuren. Schadeloos door de werkzaamheden komen kan echt, want wat niet beweegt gaat ook niet stuk. Daar is monitoring voor. Alleen zetten wij zelf geen machine stil. Wij meten en adviseren, en wat er met dat signaal gebeurt beslist de opdrachtgever.

Daarom belooft Max niets aan de keukentafel. Sommige bewoners blijven erop hameren, en dan legt hij uit dat ze met die vraag bij de uitvoerder moeten zijn. “Dan is het van: ja, dat vinden we wel vervelend, maar dat snappen we wel. Je merkt dan wel een soort van verandering in energie.”

Hij rondt zijn opname netjes af en gaat door naar het volgende adres. Dat vraagt iets van een tweedejaars student wat je in de collegebanken niet leert.

Min tien graden, op de achtste werkdag van onze werkstudent

Max begon midden december. Zijn achtste dag stond hij net onder Rotterdam en het was min tien. Zijn collega’s kunnen tussen twee adressen even hun auto in om warm te worden. Max heeft die auto niet, want hij reist met het openbaar vervoer.

“Op een gegeven moment worden je handen wel koud. En als je dan niet ergens naar binnen kan, dan is het wel snel minder fijn. Dan moet ik lekker extra gezellig een praatje maken met de bewoners.” In zijn pauze dronk hij binnen koffie bij de bewoner die hem net had rondgeleid.

Mijn collega’s warmen op in de auto. Ik warm op aan de keukentafel.

Zo kun je een nadeel dus ook lezen. Want een vooropname is geen fotoserie. Het is een half uur in het huis van iemand die zich afvraagt wat er straks in zijn straat gaat gebeuren.

“Het zijn meestal oude mensen hoor. Maar die vinden het gewoon leuk om met iemand te praten. En ik vind het ook leuk.” Vooral bij mensen die de afspraak echt uit zichzelf hebben gemaakt staat de koffie klaar. “Dat ze jou ook daar willen hebben. Dat is altijd wel een fijn gevoel.”

Een uur eerder, uit zichzelf

Afgelopen vrijdag hoorde Max op het laatste moment dat hij een online introductie van school had. Hij belde niet af en vroeg niets. Hij ging een uur eerder naar dat project, werkte door, en nam midden op de dag een uur pauze voor die intro.

Niemand hoefde iets te verzetten. Wij hoorden het pas achteraf.

Vijf halve dagen college, en een planning die meebeweegt

Deze week is hij begonnen aan zijn tweede jaar. Hoe de eerste dag was? “Ja, eigenlijk best wel lachen.” En over het jaar dat komt: “Ik heb er eigenlijk best wel veel zin in, ook weer in school. Maar daarnaast vind ik werk ook belangrijk en ook leuk.”

Dat combineren is nog een puzzel. Zijn rooster is niet gemaakt voor een werkstudent: vijf halve dagen, verspreid over de week. Twee dagen begint hij pas om twee uur, dus als er een project in de buurt ligt kan hij de hele ochtend werken.

Andersom beweegt het net zo goed. “Ik kan mijn beschikbaarheid op twee weken gewoon aanpassen. En als er echt iets is met school, dan is daar ook begrip voor, wat ik ook heel fijn vind.” Debby Rollé legt de planning eromheen, en zij is bij ons een meesterplanner. Het is de enige manier waarop dit werkt: school gaat voor.

Of hij het andere studenten zou aanraden? “Ik zou het eigenlijk wel aanraden, ja.” Auto’s rijden was ook leuk, zegt hij er eerlijk bij, maar dat werd op een gegeven moment saai. Dit niet. “Elke werkdag is anders.”

Voor ons is het net zo nieuw dat een werkstudent onze opnames doet. Onze opdrachtgevers worden flexibeler, dus wij moeten dat ook worden. Binnenkort begint er een tweede student.

Wat deze werkstudent al kon voordat hij begon

Dan het stuk dat we niet hadden zien aankomen. Max heeft zijn hele jeugd Donald Ducks gespaard. Een tas vol pockets, en elke keer als hij geld had verdiend sloeg hij in. “Dan kocht ik gewoon gelijk zes pockets ofzo. Daar ging heel mijn salaris heen.”

Hij kent ze zo goed dat hij na twee bladzijden weer weet hoe het afloopt, ook bij een verhaal dat hij drie jaar niet heeft gelezen. “Dat is echt zo bizar met mij.” Als klein jongetje las hij ze niet eens. “Ik keek alleen naar de plaatjes en dan verzon ik er zelf een verhaal bij.”

Dat is bijna het werk van deze werkstudent geworden. Een reeks foto’s van scheuren, kozijnen en plafonds, waar iemand betekenis aan geeft zodat een ander er later op kan vertrouwen.

Vijftien kilometer per dag

“Dat past ook bij mij. Dat moeten mensen nog meer weten”, zei hij ergens halverwege. Dus bij dezen: Max houdt van de bergen. Al bijna zijn hele leven gaat hij met zijn ouders naar de Franse Alpen. Geen wintersport, maar zomers met meerdaagse huttentochten. Vijftien kilometer per dag, hoogtemeters erbij. Afgelopen zomer weer.

Over die hutten is onze werkstudent nuchter. “Het is niet heel luxe.” Maar er is op tijd avondeten en een bed, en daarmee is het wat hem betreft prima. Iemand die dat vrijwillig doet, kijkt anders naar drie uur reizen voor een dag opnames in Eindhoven. Onderweg zijn hoort er bij hem gewoon bij, met of zonder lift van Koen.

De winter komt er intussen weer aan. We vroegen hem of hij zich zorgen maakt.

“Ik heb fantastische jassen. Twee stuks. Dus dat komt wel goed.”